به هر که می نگرم ، سرخوش از فسانه ی توست<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

                     فلک به وجد و زمین بیخود از ترانه ی ست

خورم دریغ، که جایش به صدر خانه ی توست

                      کسی که تارک آن ننگ آستانه ی توست

برای تیر تو جوید گریزگاهی دل

                     به هر طرف که پناه آورد نشانه ی توست

نگر که شوق وفای تو پای بستم کرد

                     تویی که دام تو را هم خواص دانه ی توست

          کبوتران حرم را هم از سر حسرت

           ز بام کعبه نظر سوی بام خانه ی توست

                 _______________________--

راحت هر دو جهان حاصل درویشانست

                                     که برون از دو جهان منزل درویشانست

هر که آید به کفش ، یاد نیاید ز جمش

                                     خاک میخانه مگر از گل درویشانست

بختی چرخ که بگسسته عنان می گردد

                                     روز و شب در طلب محمل درویشانست

                    روی مقصود ، که مقصود دو عالم باشد

                     آشکار از گهر قابل درویشانست

             _____________________

غیر را جا پهلوی من، جا مرا پهلوی دوست

                          دیده ای بر روی دشمن ، دیده ای بر روی دوست

کینه جو گردون و بدخو دلستان، گیرم که من

                           ساختم با خوی گردون ، چون کنم با خوی دوست؟

من قرین درد و محنت، مدعی هم بزم یار

                             من پس زانوی غیرت، غیر همزانوی دوست

سر فشانیها ز ما و گوشه ی چشمی ازو

                            جانفشانیها ز ما ، ایمائی از ابروی دوست

                 دل به گلزارم به سیر لاله و گل می کشد

                 کان بود همرنگ یار و این بود همبوی دوست

                  __________________________

حسنت جهان جان به تو آرام جان سپرد

                                جان جهان گرفت و به جان جهان سپرد

دردا فلک چو دست ز آزار من کشید

                                دست مرا به دست تو نامهربان سپرد

بویی دهد ز یوسف گمگشته ام نشان

                                این پیرهن نهان که در این کاروان سپرد؟

تیغ ستم ز دست نکویان نمی کشد

                                   بس تیره آه من که ره آسمان سپرد

روزی دو، پند واعظش از ره نمی برد

                                 پایی که سالها ره دیر مغان سپرد

                  مسکین صباحی آنکه همی زد ز صبر ، لاف

                   گامی همان نرفته ز کوی تو جان سپرد

                   _____________________

مده بدست بتان دل که بیخود و مستند

                                 به شیشه ی دل ما بین، که خرد بشکستند

دریغ، در رهی آسوده می خرامیدم

                                 که ناگهان ز کمین رهزنان برون جستند

گذر به صومعه افکند شاهدی ، خوش باش

                                   که از ملامت زهاد، عاشقان رستند

اگر به میکده می برد شیخ، ره ، فرقی

                                  میان عارف و عامی نمی توانستند

هزار بار، اسیران دام او، از بند

                                  رها شدند و ره آشیان ندانستند

شب فراق تو، نومیدم از سحر، گویی

                                   که پای چرخ به مسمار اختران بستند

چه باک دوزخشان باشد آن کسان ، ای شیخ

                                   که شعله از تف دلها به چرخ پیوستند

به عاشقان چه دهی بیم قتل، کز سر جان

                                   به رهگذار تو برخاستند و بنشستند

                          منه ز دست ، صباحی قدح ، که باده کشان

                           ز دستبرد فلک ایمنند ، تا هستند

                __________________________

نگذشت بر گلی که دلم یاد او نکرد

                           در خون من که بود که دستی فرو نکرد؟

بر آستان پیر مغان بوسه کی زند

                           آن لب کز آب روشن می شستشو نکرد؟

می جست خضر، در ظلمات آب زندگی

                            در کوی میفروش چرا جستجو نکرد؟

زخم تو هر که دید، ز مرهم کناره جست

                             درد تو هر که یافت، دوا آرزو نکرد

بازار و کوی شهر ، پر از گفتگوی اوست

                               عاشق اگر چه پیش کسی گفتگو نکرد

رخساره ی مراد و رخ آرزو ندید

                               بر آستان میکده هر کس که رو نکرد

               جز خون دل ز چشم صباحی نمی رود

                چون چرخ ، غیر خون دلش در گلو نکرد

               ______________________

شاهدان از نوک مژگان رخنه در دین کرده اند

                                        زلف مشکین دام راه شیخ خودبین کرده اند

روی چون ماه تو دیدند اشک چون پروین من

                                        در جهان هر جا که وصف ماه و پروین کرده اند

بستر راحت شهیدانست نخواهند از بهشت

                                         آری از خشت سر کوی تو بالین کرده اند

زاهد و کنج ریا و ما و کوی عاشقی

                                           منزل هر یک به قدر رتبه تعیین کرده اند

ماکیان را در سرای روستا جا داده اند

                                           ساعد شاهان نشیمن گاه شاهین کرده اند

میکشان را از سفالین کاسه ای گردد عیان

                                          آن حکایتها که از جام جهان بین کرده اند

باغبانان باغها آراستند ، اما گلی

                                         گر تماشا کرده اند از دست گلچین کرده اند

دلبران خواهند ، ناکامی ما ، ما کامشان

                                         ما دعا گفتیم آنان را که نفرین کرده اند

                        کرده اند او را صباحی فتنه ی آفاق اگر

                         خسرو و فرهاد را مفتون شیرین کرده اند

            ______________________________

دیدم به رخش، جان ز تن از شوق برآمد

                                      آمد به سرم روزی و روزم به سر آمد

افسوس که عشاق تو را رشته ی هستی

                                      از سلسله ی جور تو کوتاه تر آمد

گویند نیارد ثمری سرو و عجب این

                                     سرو تو به بار آمد و بارش شکر آمد

بس قطره فشان ابر شد و قطره ی زنان باد

                                    تا کرد گلی خنده و نخلی به بر آمد

بر ناله ام آمد دل بیرحم تو را رحم

                                   بیداد گر از عاجزیم دادگر آمد

چندان نگذشت آنکه سر از عرش گذشتش

                                   در دیده متاع دو جهان مختصر آمد

                    نگذاشت صباحی که فتد تیر تو بر خاک

                     هر گه که ز دل کرد خطا، بر جگر آمد

            _____________________________

اگر خورشید عالمگیر باشد                  تو را در قبضه ی تسخیر باشد

جهانی خویش را دیوانه خواهد

/ 0 نظر / 32 بازدید