مدیحه

باز اقلیم چمن، خسرو آذار گرفت    

                    دست گل ،تیغ تطاول ز کف خار گرفت

قطره ی ژاله صفای صف صرّاف گرفت        

             چهره ی لاله دل از دلبر فرخار گرفت

از پی خنده دهان، غنچه ی خاموش گشود     

         از پی جلوه عصا نرگس بیمار گرفت 

خار و خارا ، سبق از کلبه ی بزّاز ربود      

          کوه و صحرا، گرو از طبله ی عطّار گرفت

خاک از بوی سمن، رایحه ی عنبر جست   

           باغ از پرتو تو گل، گونه ی گلنار گرفت

شیخ از مدرسه در کوی خرابات گریخت          

            زاهد از صومعه راه در خمّار گرفت

شحنه گر خود نبود مست درین فصل چرا    

        مست را کرد رها، دامن هشیار گرفت؟

جست بلبل خبر گل ز صبا، گفت که آه    

                     آمد از پرده برون و ره بازار گرفت

غنچه انگشت زد و قبره بربط بنواخت      

            سرو در رقص شد و فاخته مزمار گرفت

لرزه بر قامت بید از نفس باد شمال        

          چون تن دشمن شه در صف پیکار گرفت

صاحب تاج و نگین ، فتحعلیشه که نشان

          سده ی عالیش از سجده ی اخیار گرفت

نعلک بارگیش تارک افلاک شکافت        

                رشته ی بندگیش گردن احرار گرفت

مرکز دایره ی جود که آوازه ی او            

         صفحه ی روی زمین چون خط پرگار گرفت

آنکه بالید به خود ابر عنایت روزی          

         که مکان در صدف این گوهر شهوار گرفت

رفعت از خطبه ی او پایگه منبر جست    

              زینت از سکه ی او عارض دینار گرفت

آمد از قامت او اطلس گردون کوتاه         

                 بهر خدّام از آن، یکدو کله وار گرفت

نتوانند سر از خدمتش افلاک کشید       

              که قضا از همه در بیعتش اقرار گرفت

هر که در خدمت او، ساحت اقبال سپرد  

               هر که دور از در او، وادی ادبار گرفت

ای جوانبخت خدیوی که ز خلق خوش تو  

                    کام ضیغم اثر نافه ی تاتار گرفت

تویی آن ابر کرامت که ز رشح کف تو       

        در جهان نخل امید ، سبز شد و بار گرفت

زینت از گوهر تو، سلسله ی آدم جست  

          شرف از نسبت تو، دوده ی قاجار گرفت

حل ز رایت ،فلک آن عقده که لاینحل یافت

      سهل پیشت،خرد آن نکته که دشوار گرفت

 سزد اورنگ شهی از تو ببالد که تویی    

           آنکه بر تخت شهی جا به سزاوار گرفت

ملک را دید سزاوار تو چون کیخسرو       

              از سر تخت گذشت و کنف غار گرفت

روح از خنصر تو ، کالبد خاتم جست        

        کام از بوسه ی شستت لب سوفار گرفت

زحل و طارم هفتم ؟ به تعجب گفتم       

                هندویی را بنگر، تا به کجا بار گرفت

عقل گفت از شرف پاس در شاه جهان    

               برتری از صف هفت اختر سیّار گرفت

ملک موروث تو ایران و ، بر خرج کفت      

       دخل او، مشرف تو عشری از اعشار گرفت

کوش تا مکتسبی را بفزایی بر وی        

              گرچه آوازه ی تو جمله ی اقطار گرفت

وقت آنست که گویند ز تو اهل جهان     

               که جهان را همه از تیغ شرربار گرفت

هند را زیر پی ختلی ره جوی سپرد       

                      روم را در قدم تازی رهوار گرفت

جزیه ، هندوی تو از والی خوارزم ستاند  

                  باج، دربان تو از خسرو بلغار گرفت

صورتی کاورد از پرده قضا سال دگر         

                 نقش در آینه ی رای تو پیرار گرفت

تو مپندار به سر منزل مقصود رسید        

               خصم اگر راه خلاف تو به پندار گرفت

خلق را جود تو بر سفره ی دعوت چون خواند

          معن بن زائده بر جود خود انکار گرفت

فتنه را شحنه ی انصاف تو تا خواست زبون  

         ظلم را محتسب عدل تو تا خوار گرفت

صعوه در کشت ، ره باز جفا کیش سپرد      

            برّه در دشت ،پی گرگ دلازار گرفت

از پی زیور و زیب حرم کوی تو چرخ             

       ای که طوف حرمت چرخ، چو زوّار گرفت

شهد از نحل و می از تاک و در از خاک ستاند

 مشک از خون،گهر از خاره گل از خار گرفت 

روز کین کز دو سپه غلغله یکمرتبه خاست    

      روز هیجا که دو صف جوش بیکبار گرفت

ماه را از تف حر ناصیه شنجر فی شد          

              مهر را از نم خون آینه زنگار گرفت 

از یکی حمله صف جنگ یکی کله ببست      

       از دو سو عرصه ی پیکار دو دیوار گرفت

کوه، پستی ز سم رخش چو هامون پذرفت  

  دشت، رفعت ز تن کشته چو کهسار گرفت

زهره و مشتری از گرد سپه پیش عذار        

      گوشه ی مقنعه و شقّه ی دستار گرفت 

نصرت آنجا که تویی رایت اقبال افراخت       

         فتح آنجا که تویی پرده ز رخسار گرفت 

هر کجا طایر تیر تو ، به پرواز آنآآآـتآمد               

          نامه ی فتح و ظفر در پر و منقار گرفت

پیکر تیغ تو کسوت ز تن اعدا جست          

            تارک رمح تو ترک از سر اشرار گرفت

طعمه از پیکر آن حوصله ی کرکس یافت     

              خانه از کلّه ی این، کالبد مار گرفت

لقب تیر تو آن، قابض ارواح نهاد                

              کینت تیغ تو این، قاطع اعمار گرفت

تیغ تو روز وغا، صنعت غسّال آموخت         

           گرز تو روز جدل، پیشه ی حفّار گرفت

گه از آن چهره به خون دشمن بدبخت بشست

     گه از آنجا به زمین خصم نگونسار گرفت

سرفرازی به جهان خصم تو چون جست ، سرش

       بر سر نیزه مکان،یا به سر دار گرفت

خسروا قامت مدحت نه چنانست بلند            

       کش توان در سلب کوته گفتار گرفت

خواست این بنده دهد زیب به نامت دفتر         

   نطق بگشاد و قلم بستد و طومار گرفت

گر در آن بنگری آشفتگی، خرده مگیر             

   بسته پر، نغمه نه چون طایر طیّار گرفت

آگه از رسم گلستان نه، که تا بود وطن           

       در حصار قفس این مرغ گرفتار گرفت

بود از تربیت دولت محمود، اگر                       

 در جهان عنصری این رتبت و مقدار گرفت

گل گیاهیست که چون ابر بر آن سایه فکند      

       گونه ی عارض جانان و لب یار گرفت

لعل سنگیست که چون مهر بر آن نور فشاند    

       جای بر افسر شاهان جهاندار گرفت

تا بگویند که زشتی و نکویی به جهان             

              کوه در آذر و گلزار در آذار گرفت

سر، اعادی تو گویند که بر خارا کوفت             

          جا، احبای تو گویند به گلزار گرفت

 

 

 

/ 0 نظر / 23 بازدید