قصائد

در منقبت حضرت پیامبر اکرم(ص)

شباهنگام چون بنهفت رخ این لاله ی حمرا

                                     شکفت از چشم انجم صدهزاران نرگس شهلا

نهان شد زیر دامان زمین، این بسدین مجمر

                                      هوا پر مشک اذفر شد، جهان پر عنبر سارا

به هر سمت از سواد چرخ، رخشان کوکبی ظاهر

                                     به هر سو از خلال شب، فروزان اختری پیدا

چنان کز چاک پیراهن، فروغ سینه ی غلمان

                                     چنان کز حلقه ی گیسو، بیاض گردن حورا

تو گفتی ریخته بر سبزه اشک از دیده ی مجنون

                                      و یا گشته خوی افشان از حیا، رخساره ی لیلا

بر آموده است شیرین، طره ی مشکین ره رخشان در

                                       و یا گنجور خسرو داده عرض لؤلؤ لالا

گسسته در چمن باد صبا، شیرازه ی نسرین

                                      فشانده بر جهان دست سکندر ، مخزن دارا

همه شب چشم من بیدار و چون من محو نظاره

                                      یکی بر صورت میزان، یکی بر هیأت جوزا

بناگه دست فراش قضا، از جانب خاور

                                       بزد دامان این فیروزه گون خرگاه را بالا

ز بیتابی زلیخا چاک زد پیراهن یوسف

                                       پی حجت برون آورد دست  از آستین موسا

عیان شد آفتاب و ریخت از قصر فلک انجم

                                      چون از طاق حرم بتها ز مولود شه بطحا

محمد شافع است، قسیم دوزخ و جنت

                                       حبیب حضرت عزت، شه دین، خسرو دنیا

جهان را ناصر و یاور ، جهانیان را پیام آور

                                       گزین پیک جهانداور، رسول خالق یکتا

به صورت ز انبیا کهتر، به معنی از همه مهتر

                                       به خلقت از همه بهتر، به رتبت از همه اولی

طراز گلشن امکان، که جز نخل وجودش نه

                                      ز طرح این سرابستان، مراد بوستان پیرا

به خاکش تکیه و اورنگ کرسی پست در پشتش

                                        ز پشتش کسوت و اکسون عرشش فرش زیرپا

ز حکمش در حبش دارد، نجاشی طوق در گردن

                                         بود در روم هرقل را ز بیمش لرزه بر اعضا

نبودی یار ابراهیم اگر از لطف جانپرور

                                         نگشتی نوح را یاور، گر از مهر جهان آرا

کجا بر ساحت گلشن کشیدی رخت از آتش

                                          کجا بر ساحل جودی فکندی کشتی از دریا

نبرد ای یوسف مصر نبوت از تو دل، گرچه

                                        به عهدت شد زلیخای جهان، پیرانه سر ، برنا

تو گستردی بساط حق پرستی در جهان ، ورنه

                                        گرفته بود یکسر کفر، روی صحنه ی غبرا

معابد جمله ویرانه، حریم کعبه بتخانه

                                         ز خالق خلق، بیگانه، چه در سرّا، چه در ضرّا

یکی را قبله روی بت، یکی را سجده بر آتش

                                        یکی را رو به خورشید و یکی را چشم بر شعری

شدت چاک و شدت پیدا، شدت ناطق شدت راجع

                                        مه از انگشت و مهر از پشت و سنگ از مشت و خور زایما

تو را از زنگ و چین، ز ایران و روم آورده بر درگه

                                         نجاشی خاج و خاقان تاج و دارا باج و هرقل سا

شد از اعجاز مولود همایون تو در عالم

                                        شگفتی ها بسی پیدا و اینک باشد از آنجا

نم رود سماوه، خشکی دریاچه ی ساوه

                                       خمود نار آتشخانه، کسر غرفه ی کسرا

گه ایجاد گردون، گاه ابداع زمین، هر یک

                                        زمین و آسمان را گاه تا گیری در آنجا، جا

فلک گردید از آن سرگشته ، کافشاندی بر او مأمن

                                       زمین گردید از آن ساکن، که در وی ساختی مأوا

تو بودی باعث کلی ، و گرنه صانع گیتی

                                        تو بودی علت غائی، و گرنه مبدع اشیا

نمی داد از طراز روح، زیب قالب آدم

                                         نمی آراست از تشریف هستی قامت حوا

به قهر ار بنگری یکره، به سوی مرکز اغبر

                                        به خشم ار بنگری یک دم، به سوی گنبد مینا

شود این متصل خاک معلق ، منفصل ارکان

                                        شود این منتظم چرخ مطبق ، منقطع اجزا

خورند از پاس دادت، لقمه اندر کوه و بیشه

                                       برند از بیم عدلت طعمه اندر دشت و در صحرا

غزال از پنجه ی گرگ و گوزن از برثن ضیغم

                                       حمام از چنگل بازو و تذرو از مخلب عنقا

ز نعلینت مشرق فرق عرش و تارک کرسی

                                       برهنه پای موسی رفت اگر بر سینه ی سینا

کنیزان تو را آمد ز جنت میوه گوناگون

                                  برای دخت عمران نخل خشکی داد اگر خرما

دهد روح الامین احوال عالم عرضه بر رایت

                                    اگر هدهد سلیمان را همی کرد از سبا، انها

درین محفل ز بیم احتسابت، شحنه ی گردون

                                    زند هر شامگه پیمانه ی خورشید بر خارا

عجب کان سنگدل کفار، در انکار خود باقی

                                    به دست اندر تو تسبیح گویان، سبحه ی حصبا

دریدش خنجر شیرویه پهلو بر فراش زر

                                     درید ار نامه اش را خسرو پرویز، بی پروا

حسودان تو را از مرگ امید راحت و، غافل

                                     که دوزخ را از ایشان طعمه خواهد بود در عقبا

ز عمر جاودانی خضر را جز این امیدی نه

                                       که باقی باشد و بیند تو را دیدار روح افزا

نهادی پا شبی بر چشم چرخ و زان شب از انجم

                                            هزاران چشم بر راه تو دارد تا سحر شبها

دم سرد سحر خواند چو بر وی حرف نومیدی

                                          یکایک گردد اشک و ریزدش از چشم خونپالا

شبی اندر سرای ام هانی بودی آسوده

                                          که سودت سر به پا روح الامین و گفت ای مولا

شب وصل است، هان برخیز از جا، قدسیان اینک

                                           پی نظاره ی تو منتظر در منظر اعلا

زمینت زیر پا تا چند؟ فرق آسمان بسپر

                                            به کام خاکیان تا کی؟ دل افلاکیان بگشا

ز شفقت گرد غم از چهره ی کروبیان بفشان

                                             ز رحمت زنگ اندوه از دل روحانیان بزدا

براق آورد پیش ، آنگاه کردی جای بر پشتش

                                           نهادی داغ حسرت تا ابد برناقه ی عضبا

عنان از دست تو جستش درازی ، رشته ی کوته

                                            رکاب از پای تو گشتش ، منور دیده ی اعما

زدی بیرون علم از ساحت بطحا به فیروزی

                                            شدی پیغمبران را پیشوا در مسجد اقصی

فشاندی بر زمین دامن، گرفتی جانب گردون

                                          ز جان بر خاست اهل آسمان را مرحبا اهلا

گشادندت در هفت آسمان بر روی و بگذشتی

                                         کشیدی از شرف دامن بر اوج سدره و طوبی

نهادی پا چو برتر، کرد امین وحی بدرودت

                                           هم از تگ ماند اندر نیمه ره خنگ فلک پیما

گرفتی جای بر رفرف، شدی تا ره نمودندت

                                          به صدر قاب فوسین و فراز بام او ادنی

سپرده قدسیان هر یک طریق خدمت و آخر

                                            ز همراهیت ماندند و تو ماندی همچنان تنها

/ 0 نظر / 15 بازدید