لشکر غصه ز گیتی بکند بنیادم

                              همت پیر مغان گر نکند امدادم

نرسیدم به سر کوی تو تا خاک شدم

                              آه اگر بر سر کویت برساند بادم

مبر از زمره ی اهل هوسم نام که من

                             داشتم داغ تو بر دل که ز مادر زادم

در چمن آی و خط بندگی از وی بستان

                             تا به کی سرو زند لاف که من آزادم؟

عقل می گفت ره عشق خطر دارد و من

                             پا نهادم به ره و تن به حوادث دادم

تیره شد روز من از دیده که بر روی توام

                              بسکه افتاد نظر ، از نظرت افتادم

     ای صباحی صنمی پرده ز رخسار کشید

      که دگر چشم به خورشید فلک نگشادم

           ------------------------------

روی بنمود گل و بال هوس بگشادم

                      دانه ای دیدم و در دام فریب افتادم

کرد یک گردش چشم تو چنانم ویران

                   که به صد دور ، فلک هم نکند آبادم

گفت کوته نکنم پای طلب از سر خم

                کز لب حوض جنان، دور مباد استادم

ناوکی از تو مرا بس ، که من آن صید نیم

                  که به من زینت فتراک دهد صیادم

رحم کم بر من و بر خود که اگر خود نرسی

                 تو به فریاد، به عیوق رسد فریادم

          ای صباحی همه اندرز تو در گوشم بود

          روی او دیدم و آنها همه رفت از یادم

            -----------------------------

دیده از پرتو دیدار تو روشن کردم

                  پای ، کوته ز ره وادی ایمن کردم

سرفرازی بودم تا به شهیدان در حشر

            زخم شمشیر تو را زیور گردن کردم

گذر ابر بر آن دشت نه، کافشاندم تخم

              جلوه ای برق در آن گوشه که خرمن کردم

تنگ شد حوصله ، کردم بر دل شکوه ز یار

             شرم بادم، گله ی دوست به دشمن کردم

عاجزم پیش دل سخت تو من، کز آهی

               رخنه در خاره و سوراخ در آهن کردم

گل ندانم که چه؟ وقتی ز شکاف قفسی

                نظری از سر حسرت سوی گلشن کردم

بر لب بام تو روزی رهم افتاد و دگر

             دل نیاسود ، به هر جا که نشیمن کردم

          دامن آلوده شدم همچو صباحی به جهان

          فخر ، یارب به که از پاکی دامن کردم

      ----------------------------

نداری گر خبر از اشک و آهم

              زمین و آسمان باشد گواهم

گرم پیر مغان از در براند

              که خواهد داد زه اندر پناهم

چنان از خشکسالی گشته ام زرد

               که سوزد برق را دل بر گیاهم

زبان گر رفت از کارم، غم دل

          حکایت می کند با او نگاهم

فروزم هر چه شمع آه ، افزون

                     سیه تر می شود روز سیاهم

گناهم عاشقی، پاداش، کشتن

                به این پاداش می ارزد گناهم

          صباحی از در آمد یارم امروز

           اثر بخشید آه صبحگاهم

             --------------------------

نیست چون از تو گریزم ، چه ز کوی تو گریزم؟

                     خیزم ار از سر جان، از سر کوی تو نخیزم

مانده ام دور ز کویت، ز چه از بخت ننالم

                     زنده ام دور ز رویت، ز چه با جان نستیزم؟

               زخم از شست تو ؟ ظلم است ز مرهم نهراسم

               درد از دست تو؟ حیف است ز درمان نگریزم

              ------------------------

گفتی که  دریغ از تو غم خویش ندارم

                    من هم طمعی از تو ازین بیش ندارم

اندیشه ای از نیک و بد خویش ندارم

                   بر سر زنی از تیغ ، سپر پیش ندارم

من زشتم و چون آینه در پیش ندارم

                 چندان خبر از نیک و بد خویش ندارم

ریشی نه کزان کام ملاحت به دلم نیست

                 وز وی نمکی نیست ک بر ریش ندارم

جایی که بود کوته از آن پای حوادث

                 در دهر نشان، جز در درویش ندارم

از بسکه مرا شوق به آن ساعد و تیغ است

                دستی نگشاید که سری پیش ندارم

نبود عجب ار یار ندارد خبر از من

                  چون در غم او من خبر از خویش ندارم

            طاقت کم و غم بیش، صباحی بجز از این

            در عشق نصیبی ز کم و بیش ندارم

               --------------------------

با دیده ی خونبار، به گل کار ندارم

                             دور از تو گلی نیست که در بار ندارم

دور از تو شکایت ز شب تار ندارم

                             شمعی نه که از آه شرر بار ندارم

رفتم که گذارم سپر و سر نهمش پیش

                           با ترک فلک نیروی پیکار ندارم

ای یار مسیحا نفس من ز تو حاصل

                            جز سینه ی ریش و دل افگار ندارم

دارم هوس عاشقی و میل محبت

                            دوشی که تحمل کند این بار ندارم

ای رشک نکویان به تو تا کار من افتاد

                            با نیک و بد خلق جهان کار ندارم

می گفت به خود ، یوسف اگر روی تو می دید

                            کز خانه دگر روی به بازار ندارم

گفتم به گل از خنده بیاسای دمی گفت

                             یک هفته فزون، جای به گلزار ندارم

ای شیخ ریایی است تو را ننگ از این نام

                             من رندم و از نسبت خود عار ندارم

در میکده صد بار نهادم ز سر این بار

                             من سلسله در پای ز دستار ندارم

چون راه برون نیست ازین دیر خرابم

                             آرامگهی جز در خمار ندارم

               ناگفته همه درد دلم ماند، صباحی

                دارم گله ها ، جرأت اظهار ندارم

                 --------------------------

 اگر ز آغاز کار اندیشه ی انجام می کردم

                                        چرا خود را چنین رسوای خاص و عام می کردم؟

بود یک جان چه؟ گر صد جان دیگر وام می کردم

                                        نثار قاصد جانان به یک پیغام می کردم

گر از مینای وصلش جرعه ای در جام می کردم

                                        چه خونها در دل گردون مینا فام می کردم

اگر صیاد را روزی دو با خود رام می کردم

                                         قفس را باغ و زندان را گلستان نام می کردم

به حرف بوسه ای گر خوش، دل ناکام می کردم

                                        تو را ننگی نه، من با خود خیال خام می کردم

ندارم رشک، بر مرغ حرم آن محترم مرغم

                                         که منزل گاهگاهی بر لب آن بام می کردم

دلم از نکته ی جام جهان بین جستی آگاهی

                                        تماشای رخ ساقی اگر از جام می کردم

مرا در دام تو فرسوده شد بال و پر ، ای حسرت

                                       به بال افشانیی کاندر هوای دام می کردم

فریب گوشه ی بام تو برد از ره ، به یک دیدن

                                       مرا کاندیشه عمری از شکنج دام می کردم

صفا در بزم ایشان است و بس، من بی سبب عمری

                                        حذر از صحبت رندان درد آشام می کردم

ندارد یک نفس آرام، جان، ای کاش می دیدم

                                        دلارامی و ترک جان بی آرام می کردم

              نمیدانم صباحی صبح و شام از هم ، خوشا روزی

          که با دلدار ، شامی صبح و صبحی شام می کردم

                --------------------------------------

اگر وقت دعا نبود ، بقایت مدعای من

                             چرا دارد ملک آمین، به لب وقت دعای من؟

مرا راندی و دادی مدعی را جا به جای من

                            چه ها تا بعد ازین آرد به بر نخل وفای من؟

بهای بنده باشد خونبهای او ، چه می پرسی؟

                             مرا نبود بهایی، تا چه باشد خونبهای من؟

بود نسبت به مظلومان، خدا را لطف پنهانی

       &n

/ 2 نظر / 62 بازدید
فرزانگان بیدگلی

نگارش اشعار مولانا صباحی بیدگلی توسط شما کار بسیار ارزشمندی است . دست مریزاد . موفق باشید .

AHOO

سلام اش ارایه ها رو هم می ذاشتین ممنون