غزلیات

نظر چون از رخ زیبایت ای زیبا پسر بندم

                                به رخسار که بگشایم، چو از آن رو نظر بندم؟

نه شام آرام دارم، نه سحر آسایش از هجرت

                               چه سان لب از فغان و ناله ی شام و سحر بندم؟

نویسم سوی او گیرم، به صد خون جگر نامه

                                 گذارد اشک کی بر بال مرغ نامه بر بندم؟

                 گشاید چون دل از وصلت که چون بر روی تو بینم

                 تو بینی سوی غیر و من ز غیرت چشم بربندم

         -----------------------------------

مگذار که دور از رخت ای یار بمیرم

                                      یک ره بگذر بر من و بگذار بمیرم

میرم به قفس بهتر از آنست که در باغ

                                       از طعنه ی مرغان گرفتار بمیرم

گفتی به تو گر بگذرم، از شوق بمیری

                                       قربان سرت، بگذر و بگذار بمیرم

دیوار و در کوی تو باشد به نظر ، کاش

                                       بی روی تو چون روی به دیوار بمیرم

می میرم و از مردن من آگهیش نیست

                                     یا رب که دعا کرد چنین زار بمیرم؟

هر مشکلی آسان شود از مستی و ترسم

                                     ساغر شودم خالی و هشیار بمیرم

با این همه حسرت به قفس زیستم اما

                                     آید چو گل از باغ به بازار بمیرم

خارم مشکن در جگر از بوی گل ای باد

                                     بگذار که از حسرت گلزار بمیرم

                 بر سر ز هما سایه ام افتاد، صباحی

                  باشد که در آن سایه ی دیوار بمیرم

                  ---------------------------------

نترسم کاستانت را ز بیم پاسبان بینم

                                           ز پای غیر نقشی ترسمت بر آستان بینم

دل از دستم ربود و رخ ز من پوشید و من حیران

                                             نه او را در کنار اکنون، نه دل را در میان بینم

بهار است و ز شوق دام دلتنگم که جا دارم

                                              در آن گلشن که با خود زاغ را هم آشیان بینم

شب وصل است و از بیم سحر در اضطرابم من

                                              به چشمی سوی او، چشمی به سوی آسمان بینم

گرفتم بی تو رفتم سوی گلشن، بر گل رویت

                                              نبینم چون، چه سان بر لاله ، چون بر ارغوان بینم؟

                        دمیده غیر بر گوشش ، صباحی گویی افسون

                         که با خود بیشتر امروز او را سر گران بینم

                ----------------------------------

تهی ز دولت ساقی نشد قدح ز نبیدم

                                          وظیفه گو نرسد، من به فیض خویش رسیدم

ببین به سینه ی چاکم، و گر نه پیرهن من

                                             ندوختم که ز دست غم تواش ندریدم

به مهر ، شب همه شب می زدم مثال رخ تو

                                             کشید پرده ز رخ مهر و خجلت از تو کشیدم

مرا ز خجلت و او را ز شرم حسن، خموشی

                                              بود محال به یار احتمال گفت و شنیدم

گذشت کار ز کارم، به سوی او نگذشتم

                                              رسید صبح به شامم ، به وصل او نرسیدم

بلای جان شد و آسیب دل مرا غم عشقت

                                             ندید روی خوشی دیده تا به روی تو دیدم

                    صباحی از غزل امروز در ناب فشانم

                    به خواب، دوش همانا که لعل یار مکیدم

                   ----------------------------------

نمی گفتم به خود گر با غمش شادم چه می کردم؟

                                به این خود را تسلی گر نمی دادم چه می کردم؟

به فریادم نداری گوش و من دایم به فریادم

                                اگر می  داشتی گوشی به فریادم چه می کردم؟

به حسرت رفت عمر و باز محسود حریفانم

                                 به بخت بد گر از مادر نمی زادم چه می کردم؟

دلم را هرزه نالی عادت و من با اسیری خوش

                                 گرش رحم آمدی بر ناله صیادم چه می کردم؟

پر افشان بر درختان هر طرف مرغی و من بی بر

                                 به این حسرت اگر می کردی آزادم چه می کردم؟

غمینم راند از آن کوی و ندارم یکزمان طاقت

                                  روان از کوی خود می کرد اگر شادم چه می کردم؟

شنید از درد من حرفی و دارد سر گران با من

                                  یکایک گر به پیشش عرضه می دادم چه می کردم؟

               به بیداد است او را خو، مرا بی او صبوری نه

               صباحی گر نبودی تاب بیدادم چه می کردم؟

             -----------------------------------------

سر چیست تا ز خوی تو چندین حذر کنم؟

                                              یا سر بنهم به پای تو، یا ترک سر کنم

گیرم که هر کجا تویی آنجا گذر کنم

                                             آن جراتم کجا که به رویت نظر کنم؟

هر سو گشاده در ره من دامی و ز تو

                                             بندیم آرزوست که تعویذ پر کنم

از ابر خواست کشته ی من چند قطره ، برق

                                             گفتا به کار خرمن تو یک شرر کنم

آه از تو دارم و اثرش را به خود خرم

                                            در پیش تیر تو تن خود را سپر کنم

دانم کجاست تا نبرد پی بر آن کسی

                                            از هر کسی سراغ دل دربدر کنم

آگه نه کاین کدام بود، آن کدام اگر

                                          روزی به شب رسانم و شامی سحر کنم

ای آنکه خون ز غمزه کنی در جگر مرا

                                          من نیز خون ز ناله تو را در جگر کنم

                    بستم ز جور یار ، صباحی زبان خویش

                     با دادگر شکایت بیدادگر کنم

                  --------------------------------

 

 

/ 0 نظر / 33 بازدید