رباعیات

نالم همه دم که همدمی نیست مرا

غیر از غم بی کسی غمی نیست مرا

گویم غم خویش با که غیر از دل خویش

چون جز دل خویش محرمی نیست مرا

                   ***

از درد شنیدم دلت افگار شده است

وز درد دلت ، هزار دل زار شده است

زان درد که عمری ز توام در دل بود

گویا دلت امروز خبردار شده است

                ***

غمگین ز تو دائم دل ناشاد من است

آفاق به فریاد ز فریاد من است

عمریست مرا یاد تو یاد است و تو را

چیزی که به خاطر نرسد یاد من است

                ***

رفتن پی گور و آن سر پر کینت

وین دست تهی آمدن غمگینت

الحق که سزاوار بود گر بهرام

از گور برآید و کند تحسینت

                ***

هر جا نگرم جای سر انگشت وی است

خالی همه کیسه ها و پر مشت وی است

خوش خیره به رویم نگرد ، کاش که بود

در دیده اش آن آب که در پشت وی است

                ***

این غم به دلم ز هر غمی بیش از کیست؟

غیر از غم عشق آن جفاکیش از کیست؟

گویند نباشد نمکی چندانش

چندین نمکم پس به دل ریش از کیست؟

                ***

ای عزم فلک بی مدد رای تو فسخ

با نقش خطت مثال چین صورت مسخ

خال و خط رخساره ی خوبان ختا

از خامه ی تو محو شد از کلک تو نسخ

                ***

تا من بودم که غیر تو با من بود

آن را که فرشته خواندم اهریمن بود

ای با همه دوست ، هر که غیر از تو به خود

پنداشتمش دوست، به من دشمن بود

                ***

در تو نتوان به سعی و ابرام رسید

بس خاص که محروم شد و عام رسید

آنجا که بماند عارف اندر طلبش

دیده ام عامی در اولین گام رسید

                ***

از کینه فزا طبع لطیفان فریاد

وز مهر گسل حرف حریفان فریاد

آیین ستم را ز ظرافت دانند

فریاد ازین ستم ظریفان فریاد

                ***

سودی نکند هر که خریدار تو شد

صحت نپذیرد انکه بیمار تو شد

آسوده نشد دلی که افگار تو شد

ای وای بر آنکس که گرفتار تو شد

                ***

چون یاد توام در دل محزون گذرد

آهم ز فلک ناله ز گردون گذرد

روزم گذرد سیه تر از شب بی تو

گویم چه ز شب که بی توام چون گذرد؟

                ***

دورم ز تو دیده ی بدآموز نشاند

یا گردش چرخ حیله اندوز نشاند

یا طعنه زدند به تیره روزی ، روزی

کآه ویَم امروز ، بدین روز نشاند

                ***

دیشب به من آن گل از طرب می خندید

بر گریه ی من شب همه شب می خندید

می گفتمش از گریه ی من داری خوش

می گفت نه و به زیر لب می خندید

                ***

در جان تابم ز بیم خوی تو نماند

در دل صبرم ز شوق روی تو نماند

رحمی که ز اب دیده ی خونبارم

خاکی که به سر کنم به کوی تو نماند

                ***

یاری که به من غیر بیداد نکرد

یک بار دلم به نامه ای شاد نکرد

ننوشت به من، نامه به اغیار نوشت

در گوشه ی آن نیز مرا یاد نکرد

                ***

این جامه که کس به مفت قیمت نکند

جز بنده قبول ،کس به منت نکند

پوشیدم از آن چشم که پوشد تن من

با این چه کنم که ستر عورت نکند ؟

                ***

دور از تو به تن ، جان غمینم چه کند؟

آنم چو میسر نشد اینم چه کند ؟

جان می دهم و ز شکوه لب می بندم

تا با تو نگاه واپسینم چه کند؟

                ***

هشدار که اندکی تأمل باید

هر جا باشی به حق توسل باید

چه غربت و چه وطن ، خدا باید یار

چه بحر و چه بر ، مایه توکل باید

                ***

تو شاد(؟)که نام خویش سلطان داند

نه شیوه ی دین نه رسم ایمان داند

چون آب خورد خون مسلمانان را

با این همه خویش را مسلمان داند

                 ***

چون روی چمن ز لاله در غازه شود

اوراق گل از بهار شیرازه شود

از نغمه ی مرغان خوش الحان چمن

داغ دل مرغان چمن تازه شود

                ***

بر هر نفسی که نفس ، فیروز شود

کم آن نفس از عمر دل افروز شود

هر روز و شبم باز شتابنده که کی

روزم به شب آید و شبم روز شود؟

                ***

دل کس به تو ای به جور مایل ندهد

دیوانه مگر دهد که عاقل ندهد؟

دیوانه مرا خوانی و این معلوم است

عاقل به چنین ستمگری دل ندهد

                ***

/ 1 نظر / 80 بازدید